کـــــــاش مردم همـــــــه می دانستند

                                که چــــــه ها در دل مـــــــن می گذرد

                                                کــــــاشکی اشــــــــک مرا می فهمیدی

                                                                آنــــــــکه لبخـــــــــند مــــــرا می نگرد

                                                                کـــــــــاش تو بیگــــــــــانه نبودی ز من

 آنــــکه با درد ِ دل من هـمـــــــزادبودتو بودی

گـــــر دهـــــــد دل به دلـــم می شنود

درد ِمن را زداغ غربتِ فـــریــــــــــادم را میشنوی

آه اگــــــــر مهــــــــر  ِ مرا نشناســــــی

سمیه جان توکه هم  صحبت و هم کیش ِ من هستی

 آن ملاحــــت که به لحنش خفته است تومیدانی

نیست مرهــم ،برای من توی این شهر غریب                                                                                

شهـــــــر ِ ما ، خــــــانۀ ما یعنی چــه؟

من در این خــــانه چه بی خویشم ، آه

همدمی نیســـــت کــــه درد ِ دل ِ خود

بازگویم بـــــــر ِ او ، گـــــــاه به گـــــــاه